KRYETARI QË NDJEHET PRESIDENT

Nga Baton HAXHIU

Lumir Abdixhiku duket se e ka një problem serioz me keqkuptimin që ka për postin e kryetarit të LDK.

Babai i asaj partie Ibrahim Rugova ishte qendra e rëndesës së politikës së Kosovës dhe njerëzit e takonin aty ku ai rrinte dhe jetonte.

Për njëfarë kohe “Republika e Kosovës” ka qenë 30 metra katror sa zyra e tij.

Aty shkonin diplomatët e huaj, kryeministra apo president, aty shkonin dhe zyrtarët e partisë nga Llapi e Vita. Për një farë kohe ajo ishte gjithë jeta politike e Kosovës.

Lumir Abdixhiku është pasues i Ibrahim Rugovës, por jo pasardhës apo trashëgimtar i tij. Ai është thjeshtë një kryetar i radhës i LDK.

Ai mund të përdor zyrën e Ibrahim Rugovës, madje dhe sendet e tij të zyrës, por jo historinë e tij.

Ai nuk mund t’i imponojë Presidentit të Shqipërisë të shkojë nëpër seli partish.

Bajram Begaj nuk është president politik.

Nuk është as ndonjë partizan i së majtës apo së djathtës në Shqipëri.

Ai është thjesht një president jo politik, i cili ka përkushtimin të jetë korrekt me protokollin e shtetit dhe seriozitetin e institucionit.

Teka të tillë kalamajsh, që mendojnë se është rasti që t’i tregojnë Presidentit të Shqipërisë se ka një farë rëndësie, janë fyese për LDK-ë.

LDK është në themel të shtet-formimit të Kosovës, dhe ka mundur të ketë raporte korrekte me udhëheqësit e Shqipërisë edhe kur kanë pasur konflikte poltike.

Me Bajram Begajn nuk ka askush konflikt politik, as në Shqipëri.

Është thjeshtë një president jo politik, me të cilin është e tepërt të bësh politik për të rënë në sy, që kryetari i LDK të ndjehet si president dhe Presidenti i Shqipërisë duhet të ndjehet si vartës i tij.

Por, pavetëdijshëm pozicionimi i Lumirit brenda zyrës e shpjegon edhe pozicionin e tij për veten.

Ai ka rëndësi vetëm brenda zyrës, prandaj s’e tejkalon dot.

LDK-ja është partia e tij, po ky assesi të bëhet kryetar i saj.

Prandaj, opozitarizmi i përmblidhet në rima reperësh, fjalime të një çuni të urtë në Kuvend ku nuk e kritikon dot Kurtin pa e lëvduar fillimisht Konjufcën.

Është ekonomist, por kritikat më të ashpra për ekonominë Kurtit vazhdon t’ia bëjë Avdullah Hoti e në raste Hikmete Bajrami, gjithmonë duke u kujdesur mos e lëndojnë kryetarin.

Çfarë të thuhet më tepër kur e gjithë filozofia e tij opozitare është – e ka thënë me gojën e tij – “të rri e të pres dështimin e tjetrit/Kurtit”.

Është e pamundur të kompensohet mungesa e qëndrimit brenda, duke provuar të jap një qëndrim për presidentin e Shqipërisë, edhe pse “eja në zyrë” është më shumë frikë sesa qëndrim.

Kurse shembulli me Ilir Metën është një arsyetim që nuk blihet.

Meta nuk ka shkuar në selinë e LDK-së si president i Shqipërisë, por si politikan shqiptar. Ai nuk po investonte në atë takim në ndjenja përbashkimi kombëtar, por në aleancën e ardhshme politike.

Do ta dinte edhe Lumiri këtë, sikur të dilte ndonjëherë nga zyra.

Share With:
No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.